პარიზი, რომელიც არასოდეს გვქონია

ერთი შეხედვით, ეს პარიზის რომანტიკული ღამეა.

შუქებით სავსე ქალაქი, მთვარე, შორს ეიფელის კოშკი და პატარა ოთახი სახურავის ქვეშ.

კაცი, რომელიც ზურგით დგას

მაგრამ შეხედეთ კაცს.

მის წინ მთელი პარიზია გადაშლილი, ის კი თითქოს ვერაფერს ხედავს.

ზურგით დგას. სახე არ უჩანს. მხატვარი თითქოს განზრახ გვიმალავს მის ვინაობას, რათა მის ადგილას საკუთარი თავი წარმოვიდგინოთ.

ორი სამყარო

ოთახის ფანჯრიდან თბილი სინათლე იღვრება. გარეთ კი ცივი, ლურჯი ღამეა.

ეს ორი ფერი თითქოს ორ სამყაროს ყოფს: სითბოს, რომელიც ახლოსაა, და სიცივეს, რომელშიც ადამიანი მარტო დგას.

დაპირება

იქნებ ოდესღაც ვიღაცას შეჰპირდა, რომ ამ ქალაქში ერთად ჩავიდოდნენ.

იქნებ პარიზში სწორედ იმიტომ ჩამოვიდა, რომ ამ დაპირების დავიწყება ვერ შეძლო.

ან იქნებ პირიქით, აქ ყველაფერი აქვს, რაზეც ოდესმე უოცნებია, გარდა ადამიანისა, ვისთან ერთადაც ამ სილამაზის გაზიარება სურდა.

და უცებ ნახატიც იცვლება.

ეს აღარ არის პარიზის ხედი.

ეს არის ადამიანი, რომელიც უყურებს ოცნებას და ხვდება, რომ ზოგჯერ ოცნების ასრულებაც შეიძლება დაგვიანდეს.