კოცნა

ეს მსოფლიოში ალბათ ყველაზე ცნობილი კოცნაა. მაგრამ კაცის სახეს თითქმის ვერ ხედავთ, და ას წელზე მეტია, ადამიანები ერთსა და იმავეს კითხულობენ: ვინ არიან ეს ორნი?

ოქრო, რომელიც საღებავი არ არის

გუსტავ კლიმტმა „კოცნა“ ვენაში დახატა, 1907–1908 წლებში. ოქროსფერი ფონი საღებავი არ არის: ეს ნამდვილი ოქროს ფურცელია.

სახელმწიფომ ნახატი პირველივე გამოფენაზე იყიდა ოცდახუთ ათას კრონად. მაშინ ეს მასწავლებლის ოცი წლის ხელფასი იყო. ნახატი კი ჯერ დასრულებულიც არ იყო.

ორი ადამიანი, ერთი სამოსი

კაცის სამოსზე მხოლოდ მართკუთხედებია: მკაცრი და მყარი. ქალის კაბაზე კი წრეები და ყვავილებია: რბილი და ცოცხალი. ორი სრულიად განსხვავებული ადამიანი ერთ ოქროს სამოსში ერწყმის ერთმანეთს.

ქალს თვალები დახუჭული აქვს. ის კაცს სრულად ენდობა.

უფსკრულის პირას

ყვავილოვანი მდელო ქალის ფეხებთან მთავრდება, მის იქით მხოლოდ ოქროა. ქალი კიდეზე მუხლებით დგას, ფეხის თითები მოკეცილი აქვს, თითქოს კიდეს ეჭიდება. მაგრამ არ ვარდება: კაცს ის მკლავებში ჰყავს მოქცეული.

ასეთია კლიმტის სიყვარული: უფსკრულის პირას, მაგრამ უსაფრთხოდ.

ვინ არიან ეს ორნი?

კლიმტს ავტოპორტრეტი არასოდეს დაუხატავს. მაგრამ ბევრი ხელოვნებათმცოდნე ფიქრობს, რომ ეს კაცი თავად კლიმტია, ქალი კი ემილი ფლიოგე, მისი ცხოვრების ყველაზე ახლო ადამიანი.

ემილი ვენის ცნობილი მოდელიერი იყო. კლიმტი მას ასობით ღია ბარათს უგზავნიდა, ზაფხულს კი ერთად ატარებდნენ ატერზეეს ტბაზე. მაგრამ ისინი არასოდეს დაქორწინებულან, ემილი არც სხვაზე გათხოვილა.

1918 წელს კლიმტს ინსულტი დაემართა. ამბობენ, რომ მისი ბოლო სიტყვები ასეთი იყო:

„ემილი მოვიდეს!“

შეიძლება ვერასოდეს გავიგოთ, ვინ კოცნის ვის ამ ნახატზე. მაგრამ ვიცით, ვის დაუძახა მხატვარმა ბოლოს.

ორიგინალი, 180 × 180 სმ, ვენის ბელვედერეში ინახება და არ იყიდება.