ნუშის ყვავილობა

ვან გოგს ეს ნახატი გასაყიდად არ დაუხატავს. ის ახალშობილისთვის საჩუქრად შეიქმნა.

საჩუქარი ძმისშვილს

1890 წლის ზამთარში ვინსენტმა ძმისგან, თეოსგან, წერილი მიიღო: თეოს ვაჟი შეეძინა. ბავშვს ბიძის პატივსაცემად ვინსენტი დაარქვეს. თავად ვინსენტი თავმდაბლად წერდა, რომ მამამისის სახელი ერჩივნა, მაგრამ მაშინვე ფუნჯს მოჰკიდა ხელი და ძმისშვილისთვის საჩუქრის ხატვა დაიწყო.

ყველაზე ადრეული ყვავილი

ნუში ყველაზე ადრე ყვავის, ჯერ კიდევ ზამთრის ბოლოს, როცა სხვა ხეები შიშველია. ამიტომ ვინსენტისთვის ის ახალი სიცოცხლისა და იმედის ნიშანი იყო.

ნახატზე არც მიწა ჩანს და არც ხის ტანი, მხოლოდ ტოტები და ცისფერი ცა. თითქოს ხის ქვეშ წევხართ და მაღლა იყურებით, ისე, როგორც ჩვილი უყურებს სამყაროს თავისი აკვნიდან.

იაპონური გაკვეთილი

ეს ხერხი ვან გოგმა იაპონური გრავიურებისგან ისწავლა: ასობით ასეთი გრავიურა ჰქონდა შეგროვებული. დააკვირდით ტოტების მუქ კონტურებს და სუფთა, ბრტყელ ფერებს. ასე ხატავდნენ იაპონელი ოსტატები.

ზოგი ყვავილი უკვე გაშლილია, ზოგი კი ჯერ კიდევ კოკორია, ზუსტად ისე, როგორც ცხოვრება, რომელიც ახლა იწყება.

პიანინოს თავზე

ვინსენტი დედას სწერდა, რომ ნახატი თეოსა და იოს საძინებლისთვის დახატა. მათ კი ის მისაღებ ოთახში, პიანინოს თავზე, ყველაზე საპატიო ადგილას ჩამოკიდეს.

ბიჭი, რომლისთვისაც ეს ნახატი შეიქმნა, გაიზარდა და ინჟინერი გახდა. მთელი ცხოვრება ბიძის ნახატებს უფრთხილდებოდა: „ნუშის ყვავილობა“ ოჯახს არასოდეს გაუყიდია. 1973 წელს კი, სწორედ მისი ძალისხმევით, ამსტერდამში ვან გოგის მუზეუმი გაიხსნა.

დღეს „ნუშის ყვავილობა“ იქ ჰკიდია, მუზეუმს კი ყოველწლიურად მილიონობით ადამიანი სტუმრობს. ერთი ბავშვისთვის დახატული საჩუქარი მთელი მსოფლიოს საჩუქრად იქცა.