უოლდენი, ანუ ცხოვრება ტყეში

წიგნის მეორე თავში თორო ხსნის, რატომ დასახლდა ტბის ნაპირას: „ტყეში იმიტომ წავედი, რომ მსურდა გააზრებულად მეცხოვრა, მხოლოდ ცხოვრების არსებითი ფაქტების პირისპირ დავმდგარიყავი და მენახა, ხომ ვერ ვისწავლიდი იმას, რისი სწავლებაც მას შეეძლო, რათა სიკვდილის ჟამს არ აღმომეჩინა, რომ არ მიცხოვრია.“ ამ ცდას მან ორი წელი და ორი თვე დაუთმო.

პირველ თავში თორო ნივთის ფასს ახლებურად განსაზღვრავს: ფასი არის ცხოვრების ის რაოდენობა, რომელიც მასში უნდა გავცვალოთ, ახლავე ან დროთა განმავლობაში. მისი მაგალითით, იმ მხარეში საშუალო სახლი დაახლოებით რვაასი დოლარი ღირდა. დღეში ერთი დოლარის შემოსავლით მუშას ამ თანხის დაგროვება ათიდან თხუთმეტ წლამდე დასჭირდებოდა, ანუ, როგორც წესი, ცხოვრების ნახევარზე მეტი.

თორო ფიქრობს, რომ ადამიანები წვრილმანებში იხარჯებიან, და მარტივ წესს გვთავაზობს: „ჩვენი ცხოვრება წვრილმანებში იფლანგება. პატიოსან ადამიანს ათ თითზე მეტის დათვლა თითქმის არ სჭირდება, უკიდურეს შემთხვევაში ფეხის ათ თითსაც დაუმატებს, დანარჩენს კი ერთად მოუყრის თავს. სიმარტივე, სიმარტივე, სიმარტივე!“ მისი რჩევით, საქმეები ორი-სამი უნდა იყოს და არა ასი ან ათასი.

დასკვნით თავში თორო იხსენებს, რომ ტბასთან ცხოვრების პირველივე კვირაში მისმა ფეხებმა კარიდან ნაპირამდე ბილიკი გათელეს, და ხუთი-ექვსი წლის შემდეგაც ის ისევ მკაფიოდ ჩანდა. მისი აზრით, ასევე ადვილად და შეუმჩნევლად ვქმნით ნაცნობ გზებს გონებაშიც, ტრადიციისა და კონფორმიზმის კვალი კი სულ უფრო ღრმავდება. ტყე, მისი თქმით, შესაძლოა იმიტომ დატოვა, რომ კიდევ რამდენიმე ცხოვრება ჰქონდა გასავლელი.

თორო კითხულობს, რატომ ვჩქარობთ ასე სასოწარკვეთილად წარმატებისკენ. თუ ადამიანი თანამგზავრებს ფეხს ვერ უწყობს, შესაძლოა, იმიტომ, რომ სხვა მედოლის ხმა ესმის. დაე, იმ მუსიკის რიტმით იაროს, რომელიც ესმის, რაც არ უნდა ნელი ან შორეული იყოს. თოროს აზრით, მნიშვნელოვანი არ არის, ადამიანი ვაშლის ხესავით ან მუხასავით სწრაფად მომწიფდეს.