ჯონ გოტმანი წყვილებს წლების განმავლობაში აკვირდებოდა და ოთხი ქცევა გამოყო, რომელსაც „აპოკალიფსის ოთხ მხედარს“ უწოდა: კრიტიკა (პიროვნების გაკიცხვა და არა კონკრეტული საქციელის), ზიზღი (დაცინვა, თვალის გადატრიალება), თავდაცვა და კედლის აგება, ანუ საუბრიდან გათიშვა. მექანიზმი მარტივია. ეს ქცევები საუბარს პრობლემიდან ადამიანზე გადააქვს. ადამიანი თავს იცავს ან იკეტება და პრობლემა გადაუჭრელი რჩება. გოტმანის დაკვირვებით, ზიზღი განსაკუთრებით დამანგრეველია, რადგან მეორეს ამცირებს. მაგალითად: „შენ ყოველთვის ასე იქცევი, არაფერი გაინტერესებს“ კრიტიკაა. „გაიგე კიდევ, ვინ მეუბნება“ თავდაცვაა. სცადე დაიჭირო საკუთარი ერთ-ერთი მხედარი და შეცვალო: „შენ ყოველთვის...“ ჩაანაცვლე ამით: „მე ვღელავ, როცა... და მინდა, რომ...“