დილით კოლეგამ შენი პრეზენტაცია შეაქო, სადილზე მეგობარმა გითხრა, რომ კარგად გამოიყურები, საღამოს კი ვიღაცამ გაკვრით ჩაილაპარაკა: „ცოტა გაჭიანურდა“. დაძინებამდე სწორედ ეს ერთი ფრაზა გიტრიალებს თავში, ათი კარგი სიტყვა კი სადღაც გაქრა. რატომ იწონის ერთი უსიამოვნო შენიშვნა ამდენ სასიამოვნოზე მეტს? 2001 წელს ფსიქოლოგმა როი ბაუმაისტერმა და მისმა კოლეგებმა ასობით კვლევა გადახედეს ურთიერთობებზე, სწავლაზე, ემოციებსა და პირველ შთაბეჭდილებაზე. სტატიას „ცუდი ძლიერია კარგზე“ დაარქვეს, რადგან თითქმის ყველა სფეროში ერთი სურათი გამოჩნდა: თანაბარი სიდიდის ცუდი მოვლენა უფრო ღრმა და ხანგრძლივ კვალს ტოვებს. ამავე წელს პოლ როზინმა და ედვარდ როიზმანმა ამ მიდრეკილებას უარყოფითობის მიკერძოება (negativity bias) უწოდეს. ერთ-ერთი გავრცელებული ახსნა ევოლუციურია: წინაპრისთვის შეუმჩნეველი საფრთხე უფრო ძვირი ჯდებოდა, ვიდრე გამოტოვებული სიამოვნება. ეს ჰიპოთეზაა და არა დადგენილი ფაქტი, მაგრამ კარგად ხსნის, რატომ აღიქვამს გონება კრიტიკას სიგნალად, რომელიც რაღაცის გამოსწორებას ითხოვს. კომპლიმენტი არაფერს ითხოვს, ამიტომაც მალე ქრება. თუმცა სურათი სრული არ არის. მეხსიერების კვლევები აჩვენებს, რომ წლების განმავლობაში ცუდი მოგონების ტკივილი, როგორც წესი, უფრო სწრაფად ცხრება, ვიდრე კარგის სითბო. ცუდი ძლიერია მომენტში, დრო კი ხშირად კარგის მხარესაა. შემდეგ ჯერზე, როცა ერთი შენიშვნა გიტრიალებს, ჰკითხე საკუთარ თავს: ეს მართლა ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო დღეს, თუ უბრალოდ ყველაზე ხმამაღალი? დაიმახსოვრე კრიტიკა ყურადღებას იპყრობს, რადგან მოქმედებას ითხოვს, მაგრამ წლების მერე კარგი მოგონებები უფრო თბილად რჩება. წყაროები: Baumeister, Bratslavsky, Finkenauer, Vohs, Bad Is Stronger Than Good (2001); Rozin, Royzman, Negativity Bias, Negativity Dominance, and Contagion (2001); Walker, Skowronski, Thompson, Life Is Pleasant and Memory Helps to Keep It That Way (2003)