გერმანელმა ფსიქოლოგმა ჰერმან ებინჰაუზმა 1880-იან წლებში საკუთარ თავზე ჩაატარა ექსპერიმენტები უაზრო მარცვლებით. მან აღმოაჩინა, რომ ერთი და იგივე მასალის გამეორება დროში გაწყვეტილად უფრო გამძლე ნაკვალევს ტოვებს, ვიდრე ერთიანად გამეორება. ამას დაშორებული გამეორების ეფექტი ეწოდება და ის ერთ-ერთი ყველაზე მყარად დადასტურებული აღმოჩენაა სწავლის მეცნიერებაში. მიზეზი ისაა, რომ როცა ინფორმაციას ცოტა მოვიწყვეტთ, მის გახსენებას მეტი ძალისხმევა სჭირდება და სწორედ ეს ძალისხმევა აძლიერებს მეხსიერების კვალს. მაშინ როცა ერთ ღამეში გამეორებისას მასალა მოკლე მეხსიერებაში ახლაც ტრიალებს და მარტივად ჩანს. გამოცდისთვის ღამეს ნათლად დაზეპირებული ტექსტი ორ კვირაში თითქმის სულ გაქრება. იგივე ტექსტი, რომელიც ხუთ დღეში სამჯერ გადახედე, უფრო დიდხანს დარჩება. წესი: ნაცვლად ერთი დიდი სესიისა, ორ-სამ დღეში ერთხელ დაუბრუნდი ნასწავლს, თუნდაც ათი წუთით.