პლატონის „სოკრატეს აპოლოგიის“ მიხედვით, დელფოს ორაკულმა თქვა, რომ სოკრატეზე ბრძენი არავინაა. სოკრატე გაოცდა, რადგან საკუთარ თავს ბრძენად არ თვლიდა. მან გადაწყვიტა, შეემოწმებინა: დაიწყო პოლიტიკოსების, პოეტებისა და ხელოსნების გამოკითხვა. მიხვდა, რომ თითოეულს ჰგონია, ბევრი რამ იცის, რაც სინამდვილეში არ იცის. სოკრატეს უპირატესობა მხოლოდ ის იყო, რომ არ ეგონა, რაც არ იცოდა. აქედან მომდინარეობს იდეა, რომ ცოდნის პირველი ნაბიჯი საკუთარი უმეცრების აღიარებაა. თანამედროვე მაგალითი: შეხვედრაზე ყველა აზრს გამოთქვამს თემაზე, რომელიც მხოლოდ ზედაპირულად იცის. ვინც ღიად იტყვის „ეს ჩემთვის გაურკვეველია“, ხშირად ჯგუფს მეტ სარგებელს მოუტანს. პრაქტიკული წესი: სანამ რამეს დაადასტურებ, საკუთარ თავს ჰკითხე, რა საფუძველზე იცი ეს და რა შეგიძლია მისი დასადასტურებლად თქვა. შედავება: თუ ყველაფერში ეჭვი შეგვაქვს, გადაწყვეტილების მიღება ძნელდება, ამიტომ სოკრატეს მოკრძალებას მოქმედებასთან ბალანსი სჭირდება.