ეპიქტეტე ამტკიცებდა, რომ ადამიანებს აწუხებენ არა თავად საგნები, არამედ მათზე ჩვენი მოსაზრებები. სიკვდილი თავისთავად არ არის საშინელი. საშინელია აზრი, რომ სიკვდილი საშინელებაა. სტოიკოსების მექანიზმი ასეთია: მოვლენა ჯერ ჩვენს წინაშე „შთაბეჭდილებად“ ჩნდება, შემდეგ კი ჩვენ ვეთანხმებით ან არ ვეთანხმებით მას. ამ ორ წამს შორის ჩვენს თავისუფლებას აქვს ადგილი. მაგალითი: კოლეგა გაკრიტიკებს. ერთი შთაბეჭდილებაა „ეს შეურაცხყოფაა“, მეორე კი „ეს ინფორმაციაა“. იგივე სიტყვები სხვადასხვა შეფასებით სრულიად განსხვავებულ რეაქციას იწვევს. პრაქტიკაში გამოდგება ერთი შეკითხვა ემოციის ამოფრქვევამდე: რა არის აქ ფაქტი და რა არის ჩემი დამატებული შეფასება? შედავება: ყველა ტკივილი მხოლოდ შეფასება არ არის, ზოგჯერ საქმე რეალურ უსამართლობასთან გვაქვს და სტოიკური ცივსისხლიანობა არ ნიშნავს, რომ არაფერი გვეხება.