ეპიქტეტე, ყოფილი მონა და სტოიკოსი მასწავლებელი, თავის „სახელმძღვანელოს“ იწყებს მარტივი დაყოფით: ზოგი რამ ჩვენზეა დამოკიდებული, ზოგი კი არა. ჩვენზეა ჩვენი შეხედულებები, სურვილები, არჩევანი და საკუთარი ქმედებები. ჩვენზე არ არის სხეული, ქონება, სახელი და სხვისი აზრი. სტოიკოსები თვლიდნენ, რომ უბედურება იქ იბადება, სადაც სხვისი ხელის ქვეშ მყოფ რამეს საკუთარ ხელში მყოფად მივიჩნევთ. თუ ბედნიერება იმაზეა დამოკიდებული, რასაც ვერ ვმართავთ, ის ყოველთვის სხვის ხელშია. მაგალითად, გამოცდამდე შეგიძლია მომზადდე, მაგრამ შედეგს მთლიანად ვერ განსაზღვრავ. ვინც ენერგიას მომზადებაზე ხარჯავს და არა შედეგზე ღელვაზე, უფრო მშვიდად მოქმედებს. პრაქტიკული კითხვა: რომელი ნაწილია ამ სიტუაციაში ჩემი გადასაწყვეტი? იმ ნაწილზე იმუშავე, დანარჩენს კი მიიღე. შედავება: კრიტიკოსები ამბობენ, რომ ეს დამოკიდებულება შეიძლება უსამართლობასთან შეგუებად იქცეს, ამიტომ მას შრომა ცვლილებისთვის არ უნდა გამორიცხავდეს.