ქართულ ანბანს სამი სახე აქვს ისტორიაში: ასომთავრული, ნუსხური და მხედრული. ყველაზე ადრეული დათარიღებული წარწერა, რომელიც დღემდეა შემორჩენილი, ბოლნისის სიონშია და V საუკუნის ბოლოსაა შექმნილი. ადრეული ქართული წარწერები პალესტინაშიც არის ნაპოვნი. ქართული ტრადიცია ანბანის შექმნას მეფე ფარნავაზს უკავშირებს, ისტორიკოსთა უმეტესობა კი უფრო გვიანდელ დროს მიიჩნევს სავარაუდოდ, ქრისტიანობის გავრცელების პერიოდს. თუმცა ზუსტი თარიღი და ავტორი სადავოა. ამიტომ უფრო სწორია ვთქვათ: დამწერლობა უძველესია, მაგრამ დაბადების წუთი უცნობია. ამ ამბიდან ნათელია, რომ ენის საკუთარი დამწერლობა კულტურისთვის ხშირად ერთგვარი საყრდენია: წიგნი, ლიტურგია და ქრონიკა მხოლოდ მაშინ რჩება, როცა მათი ჩაწერა შეიძლება. კითხვა: რა ღირებულებებს ვწერ ისე, რომ მომავალმა თაობამ ჩემი ფორმულირების გარეშეც წაიკითხოს?