1121 წლის აგვისტოში დავით აღმაშენებლის ჯარი დიდგორთან შეებრძოლა მუსლიმურ კოალიციას, რომელსაც ილღაზი ედგა სათავეში. ქართული წყაროების მიხედვით, მტრის ლაშქარი ბევრად აღემატებოდა ქართულს, თუმცა ისტორიკოსები ამ ციფრებს გადაჭარბებულად თვლიან. გამარჯვების მიზეზად ჩვეულებრივ რამდენიმე რამ დასახელდება: მეფის მუდმივი, დისციპლინირებული ჯარი, რელიეფის ცოდნა და ძალების ერთდროულად კი არა, ეტაპობრივად დაკავება. კოალიცია კი, როგორც ჩანს, ერთიანად არ მოქმედებდა. ამ ეპიზოდში ორი მოდელი ჩანს: რიცხობრივი უპირატესობა მაშინ არის ძლიერი, როცა ერთობლივად ხელმძღვანელობენ და მოქმედებენ. თუ არა, მცირე, მაგრამ შეკრული ჯგუფი შეიძლება უფრო ეფექტური იყოს. ბრძოლის შემდეგ საქართველოს გზა თბილისისკენ გაიხსნა, ქალაქი 1122 წელს აიღეს. დღევანდელი კითხვა ასეთია: ჩემი ძალა რაოდენობაშია თუ კოორდინაციაში? რა ვიცი იმ გარემოს შესახებ, სადაც ვმოქმედებ, უკეთ, ვიდრე მეტოქემ?