დავით IV XI საუკუნის ბოლოს ტახტზე ახალგაზრდა ავიდა, ქვეყანა კი სელჩუკთა შემოსევებით იყო დასუსტებული. მეფეს ჯარი ძირითადად დიდგვაროვანთა ლაშქარზე ჰქონდა დამოკიდებული, ანუ მათ გადაწყვეტილებებზეც. ქართული მატიანის მიხედვით, დავითმა ყივჩაღთა მრავალი ოჯახი ქვეყანაში დაასახლა და მათგან მეფის უშუალო დაქვემდებარებაში მყოფი მუდმივი ჯარი შექმნა. ციფრებს ისტორიკოსები სიფრთხილით უყურებენ, მაგრამ თავად ნაბიჯის მნიშვნელობა სადავო არ არის. ამავე ხანებში მეფემ ეკლესიაც მოაწესრიგა და ძალაუფლება სამეფო კართან გააერთიანა. მოვლენათა გამომწვევი მიზეზი, ერთი მხრივ, გარე საფრთხე იყო, მეორე მხრივ კი ის, რომ მეფე სხვის კეთილ ნებას ვეღარ ენდობოდა. ეს ხშირი მოდელია: ვისაც რესურსი სხვაზე აქვს დამოკიდებული, ის თავისუფალი არ არის. დღეს ამას ასე ვკითხულობთ: დამოუკიდებლობის საფუძველი ხშირად მარტივი, ნელი და არცთუ ეფექტური ინსტიტუციური ნაბიჯებია. რა რესურსი მაქვს, რომელიც სხვაზე არ არის დამოკიდებული?