ცირილ პარკინსონმა 1955 წელს ჟურნალ „ეკონომისტში“ ირონიული ესე გამოაქვეყნა. მისი მთავარი დაკვირვება: სამუშაო იმდენს იკავებს, რამდენი დროც მას დაუთმეს. ეს ზუსტი კანონი კი არა, ყურადსაღები გამოცდილებაა, თავიდან ბიუროკრატიაზე დაწერილი სატირა. მიზეზი ის არის, რომ ვადის დადგენისას საქმეს აზრობრივად აღარ ვზღუდავთ. თუ საათია ხელთ, ვამატებთ დეტალებს, ვაკეთებთ დამატებით შესწორებებს, ვიყოფთ ყურადღებას. მცირე ვადა კი ზედმეტ ნაბიჯებს ბუნებრივად ჭრის. მაგალითად, ერთსა და იმავე წერილს ორშაბათ დილით ნახევარ საათს უთმობ, ხოლო ხუთშაბათს, ოცი წუთით ადრე შეხვედრამდე, ერთბაშად წერ, და ხშირად შედეგი თითქმის იგივეა. პრაქტიკაში მისი გამოყენება სიფრთხილეს ითხოვს: ძალიან მკაცრი ვადა ხარისხს აფუჭებს. წესი: ერთ ამოცანას დაუწესე ჩვეულებრივზე ცოტა უფრო მოკლე ვადა და შეამოწმე, რა შეიცვალა.