ვეფხისტყაოსნის მოქმედება საქართველოში არ ხდება. პოემის ქვეყნებია არაბეთი, ინდოეთი და სხვა შორეული მხარეები, მათ შორის ქაჯეთი, მისტიკური ადგილი, სადაც ნესტან-დარეჯანი დამალულია. ერთი წაკითხვით, ეს მიზანმიმართული არჩევანია. შორეული ქვეყნები ავტორს საშუალებას აძლევს, ამბავი ზოგადად ადამიანურ დონეზე მოუყვეს და ადგილობრივ ნიშნებს არ მიაკრას. მეფის, რაინდის, სიყვარულისა და ერთგულების საკითხები ამ ფონზე ყველა ეპოქისთვის ხდება მისაწვდომი. კრიტიკოსები ხშირად აღნიშნავენ, რომ პოემაში ქართული ეთიკა და წარმოდგენებია გადმოცემული. ამგვარად უცხო სივრცე სარკედ გამოდის: მასში საკუთარი ღირებულებები უკეთ ჩანს. განსხვავებული ადგილი ხშირად გვიადვილებს ჩვენივე საკითხებზე ლაპარაკს. ამიტომაც აგვიჩნდება წიგნებში ხანდახან ისეთი სიმართლე, რომლის თქმა პირდაპირ გვიჭირს. რომელ უცხო ამბავში დაინახე უცებ საკუთარი თავი?