ვეფხისტყაოსანი დაწერილია მაღალი შაირით. ეს თექვსმეტმარცვლიანი საზომია: ყოველი სტრიქონი ორ ტოლ ნაწილად იყოფა და შუაში პატარა პაუზა ჩნდება. მაღალ შაირში ეს ნაწილები ოთხ-ოთხი მარცვლისგან შედგება. სტროფი ოთხი სტრიქონისგანაა, ოთხივე სტრიქონი ერთნაირი რითმით მთავრდება. ასეთი მკაცრი ჩარჩო ავტორისგან დიდ დისციპლინას მოითხოვს, მკითხველს კი ტექსტის დამახსოვრებას უადვილებს. ამიტომაც ისწავლებოდა პოემა ზეპირად თაობიდან თაობას. საზომი ორი სახისაა: მაღალი და დაბალი შაირი. დაბალ შაირში წყვეტა სხვაგანაა, სტრიქონი სხვანაირად იშლება. ორივე ქართული პოეზიის ძირითად ინსტრუმენტად დარჩა საუკუნეების განმავლობაში. თანამედროვე მკითხველისთვის ეს მაგალითია იმისა, რომ შეზღუდვა შემოქმედებას არ კლავს. ხშირად სწორედ ის გვაძლევს რიტმს, რომლითაც აზრი გვახსოვს. რა შეზღუდვას ადებ საკუთარ საქმეს, რომ იგი უფრო ძლიერად გაჟღერდეს?