უილიამ ზინსერი წიგნში „წერა კარგად“ (1976) წერს, რომ ამერიკული პროზის დიდი მტერი ნაგავია: ზედმეტი სიტყვები, ზედმეტი გამოთქმები, გამართლებები, რომლებიც აზრს ფარავს. მისი მიზანი ვიწრო არ არის: ის ამბობს, რომ ყველა წინადადებამ უნდა გაიაროს ამოწმება, არის თუ არა ის მკითხველისთვის საჭირო. მექანიზმი ასეთია. ავტორი ზედმეტ სიტყვებს ხშირად იმიტომ ამატებს, რომ თავს იცავს: „ერთგვარად“, „გარკვეულწილად“, „შეიძლება ითქვას“. ამგვარი სიტყვა აზრს არ ამდიდრებს, ის მხოლოდ ავტორს ამშვიდებს. მაგალითად, „საკმაოდ ერთგვარად დამღლელი დღე იყო“ უკეთესად ჟღერს ასე: „დამღლელი დღე იყო“. ზინსერის გამოცდილებით, ხელახლა წერისას ტექსტის დიდ ნაწილს ამ გზით ვწმენდთ. შენთვის ეს ნიშნავს, რომ რედაქტირება ძირითადად გამოკლებაა. სავარჯიშო: მოძებნე შენს ტექსტში სიტყვები „ერთგვარად“, „საკმაოდ“, „ძალიან“ და ყოველ მათგანზე ჰკითხე: მოხდებოდა რამე, რომ არ დამეწერა? თუ არა, ამოიღე.