იმავე ესეში ორუელი აღწერს, როგორ იკრიბება ბევრი ტექსტი: ავტორი კი არ ეძებს სიტყვას თავისი აზრისთვის, არამედ ერთმანეთზე აწყობს ნაცნობ ნაჭრებს. შედეგად ფრაზა გლუვია, მაგრამ ცარიელი. ორუელი ამას მოძველებულ და გაცვეთილ სახეებს უკავშირებდა, რომლებიც მხოლოდ იმიტომ გამოიყენება, რომ ხელთ არის. მექანიზმი მარტივია. მზა ფრაზა ფიქრის ეტაპს გვიმარტივებს, ამიტომ ტვინი მას ნებით იღებს. ამას ამჩნევს მკითხველიც: ფრაზა ნაცნობად ჟღერს და აზრი ვერ ჩერდება. მაგალითად, „დროის გამოცდას გაუძლო“ ისეთივე ცარიელია, როგორც „საკითხი ყურადღების ცენტრშია“. ორივე ნიშნავს, რომ ავტორმა კონკრეტული ფაქტის დასახელება ვერ ან არ მოინდომა. შენთვის ეს ნიშნავს, რომ ყველაზე ადვილი ფრაზა ხშირად ყველაზე სუსტია. სავარჯიშო: გადაიკითხე საკუთარი ტექსტი და გამოყავი ისეთი ფრაზები, რომლებიც სხვაგანაც ბევრჯერ გინახავს. თითოეული შეცვალე კონკრეტული დეტალით: რიცხვით, სახელით ან მოქმედებით.