როცა ერთი მხარე (მარწმუნებელი) მეორეს (აგენტს) თავისი სახელით მოქმედებას ავალებს, მათი ინტერესები სრულად არასოდეს ემთხვევა. ამ სირთულეს ეკონომიკაში „მარწმუნებელი-აგენტის პრობლემა“ (principal-agent problem) ჰქვია. კლასიკური ეკონომიკური ჩარჩო მაიკლ ჯენსენმა და უილიამ მეკლინგმა 1976 წელს შესთავაზეს. მიზეზი ინფორმაციის უთანაბრობაა. აგენტი თავის სამუშაოს უკეთ იცნობს, ვიდრე მარწმუნებელი, და მარწმუნებელი ვერ ხედავს, რას აკეთებს ის ნამდვილად. აკონტროლებს ძვირია, ამიტომ ერთგული ქცევა ბოლომდე არასდროს გარანტირებულია. მაგალითი: გაყიდვების მენეჯერი, რომლის პრემია მხოლოდ გაყიდულ მოცულობაზეა დამოკიდებული, შეიძლება ფასდაკლებით ძალიან ბევრი გაყიდოს, თუმცა კომპანიას მოგება არ დარჩეს. შენთვის ეს ნიშნავს, რომ ადამიანების ბრალდება სარგებელს არ გაძლევს. უმჯობესია, სტიმული და ინფორმაცია ისე მოაწყო, რომ მათთვის გამოსადეგი ქცევა შენთვისაც გამოსადეგი იყოს. კითხვა: თუ ჩემი თანამშრომელი მხოლოდ საკუთარ პრემიას ეძებს, რას გააკეთებს ის ჩემს წესებში?