სამუშაო იზრდება იმდენად, რამდენი დროც მის შესასრულებლად გვაქვს. ეს ფრაზა ბრიტანელი ისტორიკოსის სირილ ნორთკოუტ პარკინსონის 1955 წლის ესეიდან მოდის და თავდაპირველად ირონიული იყო: ის ბრიტანული ადმინისტრაციის გაფართოებას აკვირდებოდა. მექანიზმი ორი ნაწილისგან შედგება. პირველი, თუ ვადა შორსაა, არ არსებობს ბუნებრივი მიზეზი, რომ მალე დავიწყოთ და დეტალები უსასრულოდ გავამართოთ. მეორე, ადამიანები ადვილად ავსებენ დროს ზედმეტი შეხვედრებით, შესწორებებით და ფორმატირებით, რადგან დასრულებული სამუშაო ხშირად უფრო მეტ ახალ სამუშაოს ნიშნავს. მაგალითად, ორსაათიანი შეხვედრა, რომელიც ორი საათისთვის დაინიშნა, თითქმის ყოველთვის ორ საათს გრძელდება. იგივე ანგარიშს, რომელზეც ორი კვირა გვაქვს, ხშირად ბოლო ორ დღეში ვწერთ. შენთვის გამოდის, რომ ვადა იმდენივე ამახვილებს ყურადღებას, რამდენსაც რესურსი. ეს ჭეშმარიტი ბუნების კანონი არ არის, მაგრამ სანდო ევრისტიკაა. წესი: მნიშვნელოვან დავალებას ჩვეულებრივზე უფრო ახლო ვადა დაუსახე და შუალედური შედეგი ადრევე აჩვენე სხვას.