მაჩვენებელი კარგად მუშაობს, სანამ მას უბრალოდ ვაკვირდებით. როგორც კი მასზე ჯილდოს ან სასჯელს მივაბამთ, ადამიანები ცდილობენ ციფრის გაზრდას და არა იმის, რასაც ციფრი ზომავდა. მიზეზი მარტივია: ნებისმიერი მაჩვენებელი სურათის მხოლოდ ნაწილია. როცა მასზე ფასი ეკიდება, ადამიანები უმოკლეს გზას ეძებენ ციფრამდე, თუნდაც ეს გზა ნამდვილ შედეგს არ გადიოდეს. ამ დაკვირვებას ბრიტანელი ეკონომისტის ჩარლზ გუდჰარტის სახელით იცნობენ. ის მონეტარულ პოლიტიკაზე საუბრობდა, მოგვიანებით კი აზრი ზოგადად განავრცეს. მაგალითად, ქოლ-ცენტრში ოპერატორებს ზარის საშუალო ხანგრძლივობით აფასებენ. ისინი ზარებს აჩქარებენ ან სწრაფად ამთავრებენ, ხანგრძლივობა მცირდება, პრობლემა კი ამოუხსნელი რჩება და კლიენტი ისევ რეკავს. შენთვის ეს ნიშნავს, რომ ყოველ მაჩვენებელს მეორე, საპირწონე მაჩვენებელი უნდა დაუწყვილო: სიჩქარეს - ხარისხი, გაყიდვების რაოდენობას - დაბრუნებები. წესი: სანამ რამეს მიზნად დაისახავ, ჰკითხე საკუთარ თავს, როგორ მივაღწევდი ამ ციფრს ისე, რომ არაფერი სასარგებლო არ გამეკეთებინა.