მელვინ კონვეიმ 1968 წელს შენიშნა, რომ სისტემის შემქმნელი ორგანიზაცია ისეთ სისტემას აგებს, რომელიც მისი კომუნიკაციის სტრუქტურის ასლია. ეს დაკვირვებაა და არა ბუნების კანონი, მაგრამ პრაქტიკაში ხშირად დასტურდება. მექანიზმი ასეთია: ნაწილებს შორის ინტერფეისი იქ ჩნდება, სადაც ორ გუნდს შორის შეთანხმება გვჭირდება. გუნდებს შორის საუბარი ძვირია, ამიტომ ისინი ცდილობენ, რაც შეიძლება ნაკლები ერთმანეთზე იყვნენ დამოკიდებული. შედეგად მოდულების საზღვრები გუნდების საზღვრებს მიჰყვება. მაგალითად, თუ აპლიკაციას ოთხი გუნდი აკეთებს, დიდი ალბათობით ოთხი შედარებით დამოუკიდებელი ნაწილი გამოვა, ერთმანეთთან უხერხულად შეერთებული, მაშინაც კი, თუ მომხმარებლისთვის ერთი უწყვეტი გამოცდილება იყო საჭირო. შენთვის ეს ნიშნავს, რომ პროდუქტის გაუმჯობესება ზოგჯერ გუნდების გადაჯგუფებით იწყება და არა კოდის ან დიზაინის გადაკეთებით. კითხვა: თუ ჩვენი პროდუქტის ყველაზე უხერხული ნაკერი გამოვყოთ, რომელ ორ გუნდს ან განყოფილებას შორის გადის ის?