რონალდ კოუზმა 1937 წელს დასვა კითხვა, რომელიც თითქოს ზედმეტად მარტივია: თუ ბაზარი რესურსებს კარგად ანაწილებს, რატომ ვუშვებთ დიდ ნაწილს ფირმის შიგნით, სადაც ფასი კი არა, მენეჯერის განკარგულება მოქმედებს? პასუხი ბაზრით სარგებლობის ფასში მდგომარეობს. ხელშეკრულების დადება, ხარისხის შემოწმება, კონტრაქტორის ძებნა და დავის გადაჭრა ფულს და დროს ითხოვს. კოუზმა ამას გარიგების ხარჯები (transaction costs) უწოდა. როცა ეს ხარჯები ძალიან მაღალია, ამოცანის კომპანიაში შესრულება იაფი გამოდის. როცა კომპანიის მართვა ძვირდება, ბაზარი იმარჯვებს. მაგალითად, პატარა გუნდი, რომელსაც ყოველდღე სწრაფი კოორდინაცია სჭირდება, ხშირად ერთ ჭერქვეშ მუშაობს და არა თავისუფალი კონტრაქტორების ქსელად. ხოლო სტანდარტულ სერვისს, მაგალითად ბუღალტერიას, ბევრი გარედან ყიდულობს. შენთვის ეს ნიშნავს, რომ „გავაკეთოთ თვითონ თუ ვიყიდოთ“ სწორად გადაწყდება, თუ გარიგების ხარჯებს გაითვლი და არა მხოლოდ ფასს. კითხვა: რა გვიჯდება რეალურად ამ სამუშაოს გარედან ყიდვა, თუ კოორდინაციასაც დავთვლით?